”Belki de umut etmek için çok geç kalınmıştı..”

Uzaklardan bir rüzgar esintisiyle gelmiştin bana..
En yandığım zamanların birinde yağmur zamanımdın.
Her bir titreyişle çok uzaklardan gelirdin.
Hep olduğu gibi yine uçurumun kenarında yakalamıştın ve pamuk
ipliğiyle bağlı yaşamıma bir düğüm atmıştın.
Fakat ara ara ellerimi uzattığımda dokunamazdım sana,
kaybolurdun..
Ardından uzun geceler boyu düşünürdüm
”Acaba gerçekten geldi mi?” diye.
Sonra ”HAYIR GELMEDİ!” diye emin olurdum.
Çünkü bilirdim süzülen göz yaşlarım SEVDAMAYDI....SANA DEGİL....